Er is 2,45 keer meer zee dan land.
Het zeewater is rijk aan oligo-elementen en minerale zouten.

Het zeewater (zout water) vertegenwoordigt 97 % van de waterreserves op onze planeet.
De resterende 3 % komt voor in de vorm van ijs (2 %), zoet water en waterdamp (1 %).

De aarde wordt vaak de blauwe planeet genoemd.
Niet zo ongewoon, aangezien 71 % van haar oppervlak (ofwel 360.700.000 km2) bedekt is met oceanen met een gemiddelde diepte van 3.800 meter. Op bepaalde plaatsen in de wereld is de zee zelfs tot 11.000 meter diep.

De hoogste en laagste punten in de lithosfeer zijn:

• de Mount Everest in de Himalaya, het hoogste punt, op 8.848 meter.
• de Marianentrog in het oosten van de Stille Oceaan, het diepste punt van de oceaan (11.034 meter).

Het totale niveauverschil tussen deze twee extremen is dus 20.000 meter (20 km).

Het zout is voornamelijk afkomstig van de uitloging door de oceanen, rotsen en sedimenten..
Al miljoenen jaren worden de minerale zouten uit de grond door het regenwater opgelost en vervolgens door de rivieren en stromen (atmosferische weg) naar de oceanen meegenomen.

De zoutheid van het zeewater varieert van 30 tot 40 g zout per liter zeewater.

In regio’s waar de verdamping de regenval of de aanvoer van zoet water overtreft, is de zoutheid van het zeewater groter (warme zeeën, intertropische zone):

• Oceanen = 30 tot 37 g per liter
• Middellandse Zee = 36 tot 38 g per liter
• Rode Zee = 42 tot 44 g per liter

In regio’s waar het aandeel van rivierwater groter is (equatoriale zones, middelmatige en hoge breedtegraden, Baltische en Zwarte Zee), daalt de zoutheid:

• Zwarte Zee = 19 g per liter
• Botnische Golf = 5 g per liter

De Baltische Zee met 2 g per liter en de Rode Zee met 44 g per liter kunnen beschouwd worden als de twee huidige extremen op het gebied van de zoutconcentratie in open zeeën.