Gezond met zeewater
De zee verbergt een enorme rijkdom (oligo-elementen, minerale zouten, …) en draagt bij tot onze gezondheid en ons welzijn (thalassotherapie, cosmeticaproducten op basis van algen, etenswaren, ...).
Hoewel ze in kleine hoeveelheden aanwezig zijn in het lichaam, gedragen de oligo-elementen zich in het zeewater als activatoren van talrijke biochemische mechanismen in de spijsvertering, de spieren, de bloedsomloop en de hersenen.
Ze zijn onmisbaar voor een goede werking van ons organisme en zijn evenwicht. Ze helpen ons ook te vechten tegen vermoeidheid, stress en infecties, vooral in de neus.
Het celleven is ontstaan in het zeewater
De eerste bewoners van onze planeet leefden in de zee. Zou dat een verklaring voor de zoutconcentratie van de lichaamscellen kunnen zijn?
Volgens de theorie van QUINTON kunnen we in het lichaam van een dier de volgende zaken onderscheiden:
- levende celelementen die van de zee afkomstig zijn (want de cellen, waarvan de cellen van de levende wezens zijn afgeleid, worden in de zee geboren);
- een vitale omgeving die bestaat uit alle plasma’s waarin de levende cellen baden. Deze omgeving zou alle verschillende elementen bevatten die noodzakelijk zijn voor de celgroei. De mineralisatie ervan is vergelijkbaar met die van het zeewater.
Er zijn 83 biologisch beschikbare elementen aanwezig in het zeewater.
De aanwezige ionen worden door de fyto- of zeeplankton omgezet in natuurlijke ketens. Ze gedragen zich op een synergetische manier in een natuurlijke symbiose met ons lichaam, waarvan de vloeibare minerale formule lijkt op die van het zeewater.
De weldaden van zeewater: een korte geschiedenis
De weldaden van de zee zijn al heel lang bekend.
Herodotus (484 v. Chr.): “Een zonnekuur en een zeekuur zijn uitstekende remedies tegen de meeste ziektes en vooral tegen vrouwelijke kwalen”.
Euripides (420 v. Chr.) in Iphigenia in Taurië: “De zee geneest mannelijke ziektes”.
In 1578: koning Henri III baadde in de zee in Dieppe “om de huidziekte waaraan hij leed te genezen”.
De eerste medische thesis over zeewater dateert van 1697.
In 1750: de Engelsman Russel publiceert een succesvol werk. Hij schreef hierin: “we moeten zeewater drinken, ons erin wassen en zeeproducten eten die de heilzame werking bevatten”.
In 1971 opende John Lathan het eerste ziekenhuis aan de zee voor de behandeling van anemie en besmettelijke ziektes.
De eerste thalassotherapiecentra openden in de 19e eeuw in Duitsland en Frankrijk.
In 1778 opende Lepecq de la Cloture het eerste Franse thalassotherapie-instituut in Dieppe.
Rond 1800 gingen de mensen alleen maar in de zee baden met een therapeutisch doel voor ogen.
In 1847 groeide het aantal kuuroorden: Sète (1847), le Croisic (1885), Berck (1861), Roscoff (opgericht door Louis Bagot in 1889).
In 1913 werd de Internationale Associatie van Thalassotherapie en in 1959 de Franse thalassotherapievereniging opgericht.
